Volgende wedstrijdSpeeldag 3: SV Sandhausen – FC St. Pauli/2 oktober 2020/BWT-Stadion am Hardtwald

Marvin Knoll: ” Waarden? Dat zijn geen praatjes”

Marvin Knoll heeft het van de wijken van Berlijn tot een profvoetballer geschopt. In het interview praat de speler van FC St. Pauli over beledigingen van familievaders, zijn tijd in de regionale competitie en over surrealistische transfersommen.

Marvin Knoll, speel je op de zes of centrale verdediger niet op de verkeerde positie?

(lacht) In mijn jeugd liep ik altijd van voren en speelde ik meestal als spits. Achteraf beken is het niet zo slecht dat ik naar het defensieve gedeelte ben overgestapt omdat ik weet hoe de aanvallers lopen en wat ze willen proberen. Als tiener dacht ik daar natuurlijk niet aan. In die tijd wilde ik alleen doelpunten maken.

Was de positiewijziging een grote verandering voor jou? Heb je je ertegen verzet?

Nee, ik verzette me niet. Maar ik realiseerde me dat ik in mijn carrière van seizoen tot seizoen steeds verder naar achteren werd gepositioneerd en ik dacht: ‘Euh, dat kan best mogelijk achterin eindigen.’

Dus we zien je ooit in de doel?

(lacht) Nee, hoewel ik niet zo slecht ben in doel. Ik ben echt goed in uittrappen. Maar alle gekheid op een stokje, we hebben natuurlijk experts in ons team.

Je bent nu knap een jaar bij FC St. Pauli. Waarin verschilt deze club van je vorige stations?

Het zijn de waarden die deze club vertegenwoordigen. Dit zijn niet alleen maar praatjes, maar we spreken ook met daden. Toen we bijvoorbeeld in Amerika waren, hieven we de regenboogvlag voor de Trump-toren in New York. Dit is een teken dat de club ook naar buiten treed. Ook de nabijheid van de fans is heel anders en ook gans bijzonders. Ik zie dat vooral in onze thuiswedstrijden. Zelfs als de prestatie niet goed is, juichen ze ons nog steeds toe en wordt ons werk gehonoreerd. Mensen identificeren zich volledig met de club en ik ben gewoon trots om hier te spelen. Dat zie je ook in onze truien van Under Armour, die vallen op in design en vertegenwoordigen ook de waarden van de club.

Je speelde in de jeugd van Hertha BSC. Heb je er toen aan gedacht om de profs te halen?

Natuurlijk hoop je dat je uiteindelijk een prof contract krijgt bij je jeugdclub. Maar in het voetbal is het zelden het geval dat je de hele tijd bij één club blijft.

Ook jij hebt de jeugdacademie doorlopen, maar je bent nog steeds een ongewone speler vanwege je aanvallende kracht. Is de kritiek terecht dat bij de jeugdspelers de individualiteit wordt afgeleerd?

De verschillen tussen de landen zijn duidelijk zichtbaar. Als ik aan Frankrijk denk, daar komen echte goede spelers uit. Ze hebben gewoon dat ondeugende in zich of doen gewoon een truc die je eigenlijk niet mag maken. Dat missen we een beetje. Natuurlijk zijn we fysiek op een goed niveau, maar je moet ook een speler de ruimte geven om een ​​persoonlijkheid te ontwikkelen. We hebben geen karakters meer, we missen het individu. Maar we hebben in het U21 Europees kampioenschap gezien dat we echt goede talenten hebben. Overigens ook bij FC St. Pauli. De jonge spelers – dit en vorig seizoen- die hier zijn opgegroeid, zoeken ook terug de een-op-een.

Wat doe je als je door hen wordt getunneld?

Dan lachen ze brutaal. En natuurlijk ga ik er dan achteraan. (Lacht)

Je zat een paar jaar bij de ploeg, maar werd ook uitgeleend. Hoe reageerde je toen Hertha niet met je verder ging?

We zijn destijds gepromoveerd naar de Eerste Liga en ik had 14 wedstrijden in dat seizoen gespeeld onder mijn huidige coach Jos Luhukay. Ik wilde regelmatig op hoog niveau spelen en wist dat de concurrentie met de promotie er niet op minder zou worden. Ik wilde weg uit mijn comfortzone, weg van huis en zocht andere perspectieven. Ik heb veel meegemaakt en was in staat om van elke club iets mee te nemen, zelfs als ik sportief niet altijd de beste beslissingen heb genomen. Maar als mens hebben die me veel geholpen.

Begin 20 ben je overgestapt op SV Sandhausen in de provincie. Dat klinkt niet als de droom van een jonge voetballer …

Ik had op dat moment getekend bij de MSV Duisburg. We hadden een heel goed team samen en wilden eigenlijk spelen voor promotie. We waren al volledig voorbereid en toen werd de club plotseling de licentie voor de 2e Bundesliga ontnomen. Mijn contract was alleen geldig voor de 2e Liga, ik had opeens geen club meer.

Maar er waren zeker nog aanbiedingen.

De voorbereiding liep zoals al gezegd reeds, de meeste clubs hadden geen plaats meer in hun ploeg. Plots komen er 30 goede spelers op de markt. Sandhausen was voor mij een van de weinige opties in de competitie die ik nog had. En de club gaf me destijds een goed gevoel, hoewel het achteraf niet werkte.

In de winter van 2015 verhuisde u naar Regensburg en degradeerde je naar de Regionalliga. Was dit het dieptepunt van je carrière?

Aan het begin van de tweede helft van het seizoen kwam ik bij de club, die toen weinig punten behaald had. Dus het leek er toen al op dat ik naar de Regionalliga zou zakken. Voor mij was het belangrijk om na de situatie in Sandhausen – waar ik niet veel had gespeeld – weer vreugde in mijn beroep zou vinden: niet alleen om doordeweeks te trainen, maar ook om in het weekend weer regelmatig te spelen.

Desondanks kon je de degradatie niet voorkomen. En je contract liep in de zomer af.

Ik werd opnieuw geconfronteerd met de beslissing: zoek je opnieuw naar iets anders of open ik mijn eigen zaak. Regensburg had net een nieuw stadion gebouwd, voor de club ging het over heel veel. En de verantwoordelijken hebben me heel goed behandeld en in een moeilijke periode uit Sandhausen gehaald. Het was natuurlijk geen wens van mij om in de regionale competitie te spelen. Velen schreven me af en zeiden: “Als je eenmaal met 24 jaar in de vierde Liga speelt, geraak je er niet meer uit. Toen was het uit met professioneel voetbal. ”

Hoe heb je de motivatie in deze situatie niet verloren?

Ik wilde het gewoon aan deze mensen laten zien. Als mensen me respecteren, dan blijf ik in zo’n moeilijke tijd bij mijn club. Ik ben een ambitieuze man. Ik had het geluk dat ik al een paar jaar in het voetbal liep ​​en weet dat ik altijd het beste uit mijn situatie moet halen. Natuurlijk, er waren een paar jaar die niet optimaal liepen. Maar ik heb nu zeer goede leeftijd en wil er alles uit halen en nog veel meer bereiken.

Je bent twee keer op rij gepromoveerd met SSV Jahn. Hoe belangrijk was deze tijd voor je carrière?

Ik heb daar samen met het team iets achtergelaten. De fans zeggen over mij: “Hé, dit is een speler met karakter. Hij heeft zijn deel bijgedragen en heeft ons eruitgeholpen. “Dit is belangrijker voor mij dan geld of het feit dat ik nog 30 wedstrijden meer had kunnen spelen in de 2e Liga.

Wat was er zo speciaal aan je tijd bij Regensburg?

We waren financieel niet het sterkste team, maar we waren het team met het meeste hartstocht. Daarom zijn we twee keer achter elkaar gepromoveerd, hoewel iedereen ons vóór het seizoen in vraag stelde.

Zijn FC St. Pauli of Jahn Regensburg voorbeelden dat geld in het voetbal niet alles is?

Natuurlijk is geld niet alles, maar het laat sommige dingen toe die je anders niet zou hebben. Maar het garandeert niet meer succes noch meer vreugde. In het voetbal is het belangrijk dat een goede troep moeilijke tijden doormaakt. In Regensburg hadden we een spelerskern, die ook in de vierde Liga had gespeeld. Een carrière gaat niet altijd bergopwaarts, het heeft ook golven en soms kom je op een dieptepunt. Maar het is soms niet slecht als je op je gezicht krijgt. Je moet gewoon opstaan ​​en je mouwen oprollen.

Wil je in je carrière een keer in de Bundesliga spelen?

Ja. Mijn wens is natuurlijk als het met FC St. Pauli zou zij,. Als het niet gebeurt  zou ik ook niet verdrietig zijn. Maar het zou weer geweldig zijn voor mijn carrière.

Zou je ook FC St. Pauli verlaten?

Dat kan ik moeilijk zeggen. Ik weet wat ik heb bij FC St. Pauli, maar je moet nooit dingen in het leven uitsluiten. In elk geval speel ik liever met St. Pauli in de Bundesliga dan met welke andere club dan ook. Ik weet wat ik hier heb en pas perfect bij deze club.

Bestaat er zoiets als clubliefde vanuit het oogpunt van een speler?

Dat hangt altijd af van hoe erg je aan de club hecht. Ik communiceer graag met fans, neem tijd voor foto’s, praat met ze en accepteer ook kritiek. Mensen komen naar het stadion om me te zien spelen. Ze betalen veel entreegeld. Als ik de eerste persoon ben die na de wedstrijd naar mijn auto loopt, zou dat een ramp zijn.

De transfer van Regensburg naar St. Pauli was de eerste waarvoor betaald werd. Wat vindt u van miljoenen transfers zoals die van Antoine Griezmann of Neymar?

Niemand kan dat begrijpen. Waarom wordt zoveel geld betaald voor mensen? Natuurlijk zijn het uitzonderlijke spelers die wedstrijden kunnen beslissen. Maar op dit moment zijn dit sommen die een realistische perceptie missen. Maar dat is precies hoe voetbal zich ontwikkelt. Gewoon omdat er zoveel geld in zit. Daar kunnen we bij FC St. Pauli heel gelukkig over zijn dat we niets met dergelijke bedragen te maken hebben. In mijn ogen is geen enkele speler, zelfs geen Neymar, 222 miljoen euro waard.

Zijn er dingen die je haat aan voetbal?

Nee, maar er zijn wel dingen waar ik me voor schaam omdat ze niets met voetbal te maken hebben. Als we spelen, hoeven fans me niet leuk te vinden, dat is prima. Maar als ik in de grote massa kijk en een vader naast zijn kind zie en me op een heel flagrante manier beledigen – dat hoort gewoon niet. Soms moet je onthouden dat je een rolmodel functie hebt.

Hoe reageerde je op de vijandigheid?

Ik reageer niet op zulke dingen. Dat zou de zaken alleen maar erger maken. Ik denk mijn deel, maar ik ben het in principe niet eens.

Als voetballer heb je een bevoorrecht leven. Hoe moeilijk is het soms om op de vloer te blijven?

Gelukkig weet ik hoe het is als je niet veel hebt. Ik ben opgegroeid in wijken van Berlijn. We hadden niet veel, maar mijn moeder gaf me toch alles. Ik kan deze baan niet voor altijd uitoefenen en ik zal niet altijd zoveel geld verdienen. Mijn ouders hebben me goed opgevoed, dus ik weet hoe ik er mee moet omgaan. Op dat moment realiseer ik me dat ik anders ben dan andere voetballers. Ik heb niet de grootste auto of een horloge aan mijn arm nodig. Dat zou ik niet zijn.

Je hebt je toegewijd aan de club Mitternachtssport e.V. in je geboortestad Berlin. Heeft dit iets te maken met  je opleiding?

Het project biedt een toevluchtsoord voor kinderen in de wijk waar ik ben opgegroeid. Je kunt daarheen gaan als je hulp nodig hebt. In het project zie ik altijd hoe we de kinderen met weinig moeite, veel kunnen geven. Voordat ze op straat rondrennen of naar feestjes gaan, huren we een hal en voetballen we daar met hen. We hebben er onlangs een café geopend. Er staat een kicker, er is een Playstation, er zijn opvoeders. De kinderen kunnen er na school na toegaan als ze geen zin hebben in hun ouders. Dit zijn kleine dingen die zoveel voor de kinderen betekenen. Ik ben er trots om een grote broer voor deze kinderen te zijn.

Interview: Sebastian Hahn

Bron: Socrates Magazin

Leave a Reply