Volgende wedstrijdSpeeldag 2: FC St. Pauli – 1. FC Heidenheim/27 september 2020/Millerntor

Als toegift: de volgende nieuwe start

Opnieuw een nieuw seizoen – dat grotendeels – verre van succesvol was, opnieuw moet er een nieuwe start opvolgen. De (vermoedelijk) volgende trainerswissel is slechts een van de vele bouwwerven bij FCSP. Eigenlijk moet bijna alles veranderen rond het professionele elftal.

Na iets meer dan een jaar staat men opnieuw in dezelfde, slechte sportieve situatie. Hoewel je het afgelopen seizoen je sportieve leiding veranderende, ben je nog slechter af. En zelfs als coach Luhukay aan het einde van het seizoen moet ophoepelen zijn er nog steeds veel bouwplaatsen:

De trainer:

Jos Luhukay kreeg vorig seizoen reeds de kans om bij zijn team te leren kennen, een ongekende bonus voor het volgende seizoen. Vanaf speeldag 29 stond hij aan de zijlijn van FCSP. Hij kwam waarschijnlijk meer in aanmerking voor het trainerschap vanwege zijn tijd met Andreas Rettig dan vanwege zijn recente successen. Je kan je moeilijk van deze indruk ontdoen als je Luhukay zijn clubs van dichterbij bekijkt. Toegegeven, ik ben geen vriend van zulke oude connecties (kijkend naar Carsten Wehlmann en Markus Beginn), maar het had een goed idee kunnen zijn …

Zijn laatste opdrachten – voor onze Kiezkickers – waren Hertha BSC, VfB Stuttgart en Sheffield Wednesday. In Berlijn – met een kwaliteitsvolle ploeg – promoveerde hij, na de elfde plaats in het tweede seizoen,  werd hij ontslagen in zijn derde jaar. 18 punten uit 19 wedstrijden waren niet genoeg, dat klinkt normaal in het huidige profvoetbal. Toen al verschenen bepaalde patronen in de pers. Sportdirecteur Preetz liet zich domineren door Luhukay, de norse omgang met de spelers werd bekritiseerd en de coaches hadden weinig belangstelling voor de omgeving. Bijna drie jaar in een hotel wonen is op zijn minst verbazingwekkend. Herkenbaar werd het al toen de coach zijn keeper Thomas Kraft publiekelijk afviel, om hem daarna toch te laten spelen. Robin Himmelmann zal dit herkennen. Bij VfB vluchtte Luhukay na vijf wedstrijden. Destijds na een dispuut met sportdirecteur Jan Schindelmeiser en de raad van commissarissen. Zijn afwijzing van Benjamin Pavard doet je achteraf een rilling krijgen. Vanuit Sheffield is ook weinig goeds te horen over de Hollander. Niet alleen volgden de negatieve berichten van Wednesday fans op Twitter nadat hij de job bij St.Pauli had gekregen. Ook bij de pers viel niets positief te rapen. Hij stuurde – zonder voorafgaand gesprek – de langst spelende speler van de “Owls”  naar de U23. BBC-interviews verliet hij mokkend en zich aanpassen aan de omstandigheden in Engeland deed Luhukay niet. Het niet erg conflictschuwe karakter van de coach was snel bekend.

Nu moet je jezelf afvragen wat je voor een trainer je in 2020 wilt. Wat moet deze trainer meebrengen? Een pure spelerscoach, dus een ‘maatje’ is niet genoeg. Ook een droge tacticus zal dit niet kunnen herstellen. Het moet een mix zijn. Zelfs een trainer als Julian Nagelsmann – die vermoedelijk zijn spelers irriteert met zijn een obsessie voor details – kan het zich niet veroorloven om zijn team permanent te ‘raken’ zonder eerst successen te leveren. Alleen met succes zullen de spelers je gemakkelijker volgen. Op een gegeven moment verlies je je spelers, vooral als je – zoals Luhukay – in het openbaar vaak verder gaat. Idealiter zou je als club niet per se afhankelijk moeten zijn van een coach en je clubsysteem. Iedereen neemt zijn filosofie mee, maar moet zich aanpassen aan de lokale en personele omstandigheden. Jürgen Klopp kon zijn systeem implementeren door Robert Lewandowski en naderhand met het compleet andere Trio Mané / Firmino / Salah en dat afgezien van zijn geweldige vermogen om een volledige ​​omgeving mee te nemen. Bij FC St.Pauli was de ploeg al voor speeldag één dit seizoen niet goed genoeg . De spelers werden permanent afgebroken. Na het 1-1 gelijkspel in Bielefeld moest Marvin Knoll zeggen dat ze de juiste reactie op de kritiek hadden getoond. Hoe moet je zo een vertrouwde relatie binnen het team opbouwen. Het bekritiseren van de “Feelgood-oase” is zeker niet verkeerd, maar moet het echt in het openbaar? En in deze mate van scherpte en herhaling?

Bovendien werden de spelers in sommige wedstrijden al letterlijk na het fluitsignaal vrijgelaten. Ersin Zehir (we herinneren ons een jonge speler met een goede wedstrijden) mocht éénmaal vanaf het begin aan de slag. In Aue. Precies daar waar je altijd verliest en dat na vijf wedstrijden zonder overwinning. Een “kans” waarin je nauwelijks kunt winnen. Andere spelers smolten lang op de bank (Knoll, Buchtmann) of werden zes maanden lang genegeerd, zoals Rico Benatelli. Een permanente rotatie hoeft geen probleem te zijn, ik ben een grote fan van het aanpassen van  de eigen opstelling aan de tegenstander. Maar wat momenteel opvalt, is het veelvuldige gebruik van spelers die niet op hun positie spelen. Buballa werd centrale verdediger, Sebastian Ohlsson is onlangs begonnen met spelen op het verdedigende middenveld. Marvin Knoll is dit seizoen al op vier verschillende posities ingezet. De laatste wedstrijd zat hij op de bank, wanneer een centrale verdediger nodig was en de volgende jonge speler moest oplopen als centrale verdediger. Trouwens niet Florian Carstens die sinds speeldag tien is uitgerangeerd. Bovendien valt op dat met de voor de hand liggende kenmerken van de tegenstander geen rekening mee werden gehouden. Hannover is groot, dus Flum, Veerman (die waarschijnlijk niet fit was) of Marvin Seger werden niet gebruikt. Zelfs een spits als Taschy helpt met met zijn lengte bij stilstaande fases. Zo staat de beste kopper Östigard tegenover Anton, Franke, Ducksch en Weydandt. Een hopeloze onderneming. De afgelopen weken had men de indruk dat het team 15 minuten nodig had eer ze begrepen hoe ze iets uit het nieuwe systeem op het veld konden halen.

Uiteindelijk kan je op veel details werken. Sam Hutchinson – de afgewezen speler uit Sheffield – wees erop dat Luhukay het kampioenschap niet begreep. Je zou ook kunnen vermoeden dat hij het niet meer begrijpt hoe je een team in deze tijd moet leiden. En zoals al in Millernton is beschreven, moeten de catastrofale openbare omgang met de spelers dringend worden stopgezet , ook al leidt dit tot vertrek. Schreeuwen tegen je spits omdat iemand anders een penalty heeft gemist is absurd. Misschien had men de problemen moeten zien aankomen. St.Pauli is (te veel) je goed voelen, heel veel samenhang en veel teamspel. En dit willen openbreken met de houten hamer zal de muur amper geraken. Uiteindelijk is de huidige coach – statisch bekeken – de slechtste coach ooit (voor alle coaches met minimaal één gans seizoen). Of te wel komt er een coach uit eigen rangen – zonder hem te verbranden zoals Thomas Meggle – of je zoekt naar een externe oplossing. Er zijn trainers op de markt die beter bij de club passen, zoals Daniel Stendel of Sandro Schwarz. Maar je loopt het risico een transfersom te moeten betalen voor een coach. In ieder geval veel tijd heeft men niet wil men de nieuwe trainer betrekken bij aantrekken van nieuwe aanwinsten.

Sportmanagement:

Sinds de degradatie uit de Bundesliga zijn er vijf sportdirecteuren geweest. Helmut Schulte zou verantwoordelijk zijn voor het Post-Stani-tijdperk, huurde een (op zijn best) hoekige coach in tegen wie hij een machtsstrijd verloor. Over het algemeen heeft geen enkele combinatie gewerkt sinds Stanislawski / Schulte. Azzouzi en Frontzeck gingen uit elkaar. Toen viel Azzouzi – nu bij Fürth – over de persoon Meggle. Meggle zelf kon niet overweg met Ewald Lienen en verloor daarmee zijn post. Uwe Stöver – de vierde in de rij – kon goed overweg met Markus Kauczinski en hing zich lot aan de coach. Of werd vastgehangen. Andreas Bornemann is momenteel in functie – die in Neurenberg te boekstaat als aarzelend- omdat hij zich aan de trainer vasthield. Met drie punten achterstand destijds waarschijnlijk zelfs begrijpelijk. De sportieve leider moet een manager zijn – om het simpel te zeggen – een sterk persoon in de club. Hij lijkt dus een sterke persoonlijkheid te hebben, aangezien hij zich tegen de meerderheid in Neurenberg stelde. De huidige dramatische toestand bij ‘de club’ doen zijn werk er niet slechter uit zien. Maar nu moet hij zich laten gelden bij de FCSP –  vergeleken met Luhukay –  dook de sportdirecteur altijd een beetje onder. Sinds de winter  viel er geen woord van loyaliteit of kritiek te horen.

Nu neemt hij een moeilijke erfenis over. Zijn vier voorgangers en de technisch directeur Ewald Lienen valt niet veel voor te werpen als het over spelers gaat. Hoewel het goed gaat met de jeugd, heeft het eerste team geen filosofie. Geen vaste hoekstenen waarop spelers en coaches zich kunnen op oriënteren. Zelfs als je als club besluit dat je allereerst wilt verdedigen, zou dat een ontwikkeling zijn. In plaats daarvan buigt de filosofie mee met de volgende trainer. Van Lienens countervoetbal tot Janssen – die het meer voetballend wilde oplossen – tot Kauczinski die opnieuw wilde omschakelen (nadat pogingen tot snel balbezit mislukten), tot Luhukay die zogenaamd de voorkeur gaf aan balbezit en aanvallend wilde spelen. Geen consistentie. De concurrentie doet het op veel plaatsen beter. Over het algemeen is het absoluut noodzakelijk om de kloof met de concurrentie te verkleinen door consistentie en gericht te werken. Want volgend seizoen hebben vijf directe concurrenten één of meer seizoenen in de Bundesliga en hebben dus een financieel voordeel. Voeg daar Paderborn erbij toe en mogelijk volgend seizoen Bremen of Düsseldorf dan weet je het wel. Andreas Bornemann en Ewald Lienen moeten nu bewijzen dat ze de FCSP naar de toekomst kunnen leiden (lees: in ieder geval een paar serieuze seizoenen voor de promotie meespelen). Sportief en niet met holle spreuken.

Met als voorbeeld de erkenning van de mogelijk te verwachte moeilijkheden die de connectie Luhukay en St.Pauli met zich mee konden brengen, moet men er nu alles aan doen om een goede trainers scouting op te zetten. Zelfs concurrenten zoals Jahn Regensburg hebben duidelijke eisen gesteld aan hun trainers, zodat het vertrek van succesvolle trainers geen gevolgen hebben. U kan dus meer doen met beperkte middelen. Natuurlijk zijn veranderingen belangrijk, vooral in het team en zijn omgeving. Dan is er een zekere dorst naar succes, alleen niet met een houtenhamer.

Het team:

Zeker dit seizoen, met de waarschijnlijk de verkeerde coach en het groot aantal blessures, heb je twee argumenten waarom het niet werkte. Maar zelfs onder eerdere ‘comfortabelere’ trainers is er geen succes meer geweest. De beschuldiging dat het team te aardig is, bestaat al jaren op Millerntor. Maar je wist altijd spelers te vinden die zich op hun gemak voelden in en rond de club en (althans in de loop van hun tijd) er niet alleen meer waren om tegen de bal te trappen (het meest prominente voorbeeld was waarschijnlijk Philipp Heerwagen). Vermoedelijk is er nu een kans om in de zomer te veranderen. Volgens transfermarkt.de lopen twaalf contracten af. Inclusief dat van Conteh en Coördes, of dit waar is, is onzeker. Er lopen veel contracten van ondersteunende spelers. Het is ook meer dan de vraag of één van de huurspelers kan worden behouden (of bij Penney: zou).  Op de eerste plaats James Lawrence, maar over zijn aankoopoptie waarschijnlijk opnieuw zou worden onderhandeld. Bovendien staan ​​het vertrek van Diamantakos (twee jaar op rij topschutter) en Kalla al vast. Je krijgt dus een bewogen zomer waarin je een nieuwe coach en een groot deel van het team moet vervangen. Het vertrek van topspelers als Henk Veerman is ook niet uitgesloten. In de corona-fase heb je zeker niet de beste tijd gekozen voor de volgende nieuwe start. Hoe de spelersmarkt zich ontwikkelt, is nog moeilijker te voorspellen dan normaal. Het lijkt er waarschijnlijk op dat je dit jaar niet kunt hopen dat de top versterkingen die uit de boot vallen kunnen worden gestrikt. Sommige teams beginnen met het veiligstellen van de status-quo wanneer deze redelijk goed was (zie Darmstadt met verschillende verlengingen van een jaar). Maar er is een verandering nodig, niet alleen sportief. Op een gegeven moment nemen fans het niet langer dat het team naar Heidenheim of Darmstadt reist en de punten weggeeft. Je wilt de woord leidersfiguren niet in je mond nemen, maar je hebt dringend spelers nodig die ervoor zorgen dat je team niet onder een bepaalde standaard komt. Ook omdat je als teamgenoot weet dat er anders een ongemakkelijke trainingsweek volgt. En dit zonder dat een coach in het openbaar de levieten hoeft te lezen. Idealiter zijn dit professionals die regelmatig spelen. De blessures waren al voor het seizoen een doorlopend onderwerp. We kunnen alleen maar hopen dat het sportmanagement hun huiswerk heeft gemaakt tijdens het seizoen. Veel ruimte is er niet meer. Niet in de rangschikking, niet emotioneel.

Bron: Rumpelfussbal